همیشه با خودمان می گفتیم، سینمای ما اگر چه کاستیهای فراوانی دارد، اگر چه آثاری که می سازیم را حتی نمی توان با سینمای هالیوود مقایسه کرد، اما نابغه هایی دارد که کم از نابغه های هالیوود ندارند. کمتر احساس حقارت می کردیم  و خودمان را گول می زدیم که بله ما هم سهمی دراین پدیده داریم. هنری داشتیم به نام دوبله یا همان گویندگی. و هنرمندانی که زمانی برای خود آوازه ای داشتند و ما آنها را با بازیگرانی که به جای آنها صحبت کرده بودند می شناختیم. از استاد همیشه زنده ی  این عرصه یعنی ایرج ناظریان گرفته تا جوانترهایی که پا به پای اساتید خودشان کار می کردند. ایرج ناظریانی که فقط کافیست بدانیم به جای دون کورلئونه ی پدرخوانده صحبت می کرد. یا به جای گری کوپر در ماجرای نیمروز. اگر بخواهیم ازمنوچهر اسماعیلی نامی به میان بیاوریم ذهنم مرا به فیلم هر سپیده دم می میرم می کشاند جایی که استاد به جای جیمز کاگنی صحبت می کرد. اگر از ایرج دوستدار صحبت کنم جان وین و تکه پرانی هایش در ذهنم زنده می شوند. چنگیز جلیلوند را با پل نیومن و البته با نمونه های وطنی اش، ناصر طهماسب را با جک نیکلسون، حسین عرفانی را با همفری بوگارت، بهرام زند را با ناوارو می شناسیم و بعد تازه یادم می آید که هنوز نامی از منوچهر والی زاده، جلال مقامی، احمد رسول زاده، نصرالله مدقالچی،رفعت هاشم پور، زنده یادان عطا ءالله کاملی و منوچهر نوذری و ... نبردم.

اما امروز دیگر خبری از آن عصر طلایی مردان دوبله نیست. و نابغه هایی که قرار بود جای آنها را بگیرند. اگر در گذشته دوبله را هنر هشتم می خواندند امروز صحبت از اینکه دوبله هم هنر است به حرف خنده داری می ماند. هنر دوبله ی ایرانی مرد.

همین چند شب پیش بود که سینما 1 فیلم مرا متهم بدان سیدنی لومت محصول 2006 را پخش کرد. و دوبله ی این فیلم یعنی جایی که در آن حسین عرفانی بزرگ صحبت می کرد هیچ نشانی از آن هنر نداشت. آنقدر دوبله ی این فیلم شتاب زده بود که صدای خنده های حاضرین در دادگاه که نقشی اساسی در روند فیلم داشت به طور کلی حذف شده بود. و این تنها یک نمونه است. یک نمونه از بین خیل عظیم این هنر درب و داغان شده.

آقایان و خانم ها با هنر هشتم خداحافظی کنید.