ساسان: آرمین جان تو دیگه چرا؟ نمی خواستم توضیحی واسه مطلبی که نوشتم بدم. اما گویا نوشته من سوء تفاهمات زیادی برانگیخته. راستش انتظارم از خیلی ها بیشتر از این بود. چرا هیچ کس متوجه اعتراض خاموشی که در مطلب من وجود داشت نشد؟ یعنی تا این حد کلام من ابهام آمیزه؟ پس خاک بر سرم. من سینما رو اینطوری نمی بینم عزیز. شاید جدی نگرفته باشمش. شاید بلد نباشم هنوز بدونم سینما چیه. اما می دونم چیزی که بنام اخراجیها پخش شد و ما دیدیم فیلم نبود. مطلب من به هیچ وجه در مدح اخراجیها نیست. در دفاع از اون نیست. در ضد اون هم نیست. نه اینکه نظرم باهاش مساعد باشه. نه. مطلب من به یک سری موارد دیگه اشاره داشت. به موج رسانه ای که برای این فیلم بپا شده بود. همه ده نمکی رو لمپن می بینند و فیلمش رو در جهت تزریق فرهنگ لمپنی. اما خودشون لمپن تر از هر ده نمکی ای هستند. من به آدمایی توپیدم که توپیدنشون به ده نمکی حاکی از احساس وظیفه در برابر سینما نیست. دیدی توی این شهربازی ها یک عروسک آهنی ای هست که هر چه محکم تر بهش ضربه بزنی بیشتر جایزه می گیری؟ قضیه این آدمها هم همینه. من به این ریاکاری های پنهان اعتراض کردم.

مطلبی که در مورد اخراجیها نوشته بودم رو واسه امیرقادری فرستادم و اونم مطلبم رو روی سایت قرار داد. این هم لینکش.

 http://www.cinemaema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-26-pid-650.html

اما جالب اینجاست که دوستانی که مطلبم رو خوندند زیر اون مطلب کامنتهایی گذاشتند که گویا متوجه حرفهای من نشده اند. یکی ما را به گرفتن ژست جدیدی از روشنفکری و دیگری به گرفتن رشوه متهم کرد. توضیحی برای این عزیزان ندارم فقط این را می گویم که برداشت آنها از مطلبم فرسنگها با چیزی که در آن جاریست فاصله دارد. و البته هرچی هست داخل خود مطلب قرار دارد. پس نیازی به توضیح نیست.

اخراجیها فیلمی بود که مردم را به سینما کشاند. همین. هنرش هم همین است. قرار نبوده فیلمی آکنده از لحظات ناب هنری باشد. در مملکتی که هر کس نان زمانه اش را می خورد ( از منتقد فیلم گرفته تا سیاست مدار ) چرا نباید یک فیلم این کار را انجام دهد. شما نیز نان زمانه را بخورید هیچ اشکالی بر این وارد نیست اما حرمت صاحب سفره را داشته باشید. حتی اگر صاحب سفره خود در زمانه ای بی حرمتی کرده باشد. به هر حال همه مثل هم هستیم و تفاوتی با هم نداریم. همه ما همان به قول خود شما لمپن هایی هستیم که فیلم اخراجیها برایمان به تصویر کشیده.

ابایی ندارم از اینکه آن جمله ی معروف را به این صورت تغییر دهم (( سینما افیون ملتهاست )). البته جهت گیری من نسبت به سینما با ذکر این جمله از نوع جهت گیری های مبتنی بر وجود تئوری توطئه در پس هر فیلم نیست.( که سردمدار این نوع جهت گیری ها نادر طالب زاده است و البته من منکر این نظرات هم نیستم ). بلکه سعی می کنم خود و احساس خود را در ارتباط با سینما و فیلم رها کرده و در زمان تماشای یک فیلم خود را غرق شده در اثر ببینم تا اینکه از دید شخصی به فیلم بنگرم که در پی کشف توطئه های پنهان و آشکار آن است. 
بله سینما افیون ملتهاست. چون به انسان فرصت می دهد تا برای لحظاتی فارغ از همه دردها و رنجها،جنگها، آسیبها، مشکلات،  و گرفتاریهای روزمره، خود را در یک دنیای خیالی فرض کند و به ذهن و روانش در طول تماشای فیلم ( و حتی مدتی بعد از آن ) استراحت بدهد. کمبودهای عاطفی، اجتماعی و اقتصادی خود را در زندگی فردی و اجتماعی خود فراموش کند و برای لحظاتی قدرتمندترین و معروفترین آدم روی کره ی خاکی شود. سینما به انسانها اجازه می دهد تا اگر عشقی را تجربه نکرده اند و یا اگر عشقی ناکام و تلخ را از سر گذرانده اند، آن رابطه ی ایده آل خود را بر پرده ی سینما ببینند و خود را با شخصیت اول فیلم همگام و تجربه ای سرخوشانه را برای خود رقم بزنند تا برای رویارویی مجدد با دنیای خشن اطراف خود کمی تجدید قوا نمایند. سینما به انسان اجازه می دهد تا اگر مشکلات و رنجهای غیر قابل حلی را از سر می گذرانند، شاهد زندگی فردی قدرتمند باشند که در نهایت بر همه مشکلات خود غلبه می کند و با محبوب خود زندگی روبراهی را ادامه می دهد. یعنی همان چیزی که خود به آن نیاز دارد و کمبودش را احساس می کند. و به این صورت خود را تخلیه کند. سینما به تماشاگرش این فرصت ارزشمند را می دهد تا اگر از جریانی و اتفاقی سرخورده شده برای لحظاتی هرچند کوتاه عصیان کند و بر هنجارها و ناهنجاریهای ریز و درشت و البته صاحبان قدرت بتازد، آنها را ترور کند و در پایان شاهد مرگ شکوهمند خود در قامت یک اسطوره یا مصلح اجتماعی  بر پرده ی سینما باشد. حال بی انصافی نیست که این افیون از انسانها ستانده شود و آنها را به توطئه ها و اهداف شوم صهیونیزم و شرق و غرب و فلان و فلان در پس آن تجربه سرخوشانه آگاه کنیم؟ که چه بشود؟ که تاریکی و ظلمت دنیایی را برای انسانها روشن کنیم که با روشن کردن آن بیشتر و بیشتر تاریک می شود؟
نه! یک نه بزرگ به این خودآگاهی.
بیشتر مایلم خود را با کلانتر ویل فیلم ماجرای نیمروز همگام کنم که نشان فدرال را از سینه می کند و به زمین می اندازد و با محبوبش زندگی جدیدی آغاز می کند.